| جمعه 12 تیر ماه سال 1388 |
|
صفایی ندارد ارسطو شدن...
اتفاقات این روزها باعث شد که بیشتر از قبل احساس بدی پیدا کنم نسبت به رفتن...نه به این خاطر که اینجا اگر باشم کار مهمی انجام می دهم...نه....اما فکر می کنم که اگر روزی حادثه ای رخ بدهد به خودم خواهم گفت تو که نیستی دهنت را ببند و ساکت شو...حتی نگران هم حق نداری باشی...
پ.ن: بعد از خواندن مقدار زیادی خبر پراکنده از سایت ها و احساس اینکه مغزم ویروس اطلاعات گرفته و بعد چند دقیقه ای تحمل اخبار تلویزیون ایران، دست نوشته های بچه های شهید دانشگاه خودمان را که از اردو جنوب یادگار دارم می خوانم...خجالت می کشم...فقط همین...
|
|
|
|
| سه شنبه 2 تیر ماه سال 1388 |
|
با توام ای سرزمین خسته ی دلتنگ من ... با این همه بغضم اگر بترکد... نه پر کاهی بر آب بنخواهد رفت می دانم!*
* شاملو |
|
|
|
| جمعه 29 خرداد ماه سال 1388 |
|
حرف های آن روزمان را خاطرت هست؟ بر خلاف عادت همیشه مان انتخاباتی بود...من گفتم به میرحسین رای می دهم! گرچه شاید هرگز مثل شماها سبز نبوده ام...تو سکوت کردی ولی انگار راضی بودی...گفتم ولی در تمام این انتخابات ها همیشه برای من مهمتر از ایران انقلاب بوده...مکث کردی...بعد با نگرانی گفتی پس تو احتمالا خیلی چیزها را نمی دانی...نمی دانم...شاید به خاطر آن علاقه ی مخفی در نگرانیت بود که آن روز دلم خواست برایت بیشتر حرف بزنم...بگویم که نه عزیز من...نه این که من ندانسته باشم همه ی نامردی ها و ظلم های در پس انقلاب را...نه این که پدر ننشسته باشد و برایم نگفته باشد که عزیزم بپذیر که انقلاب ما دیگر گذشته...نه این که در این سال ها حقیقت مدام مثل یک سیلی سخت محکم توی صورتم نخورده باشد...نه...اما می دانی...من همیشه جور دیگری نگاه کرده ام...من انقلاب را دوست دارم و شاید ندانی اما خیلی مهمتر از آن این است که خوب می دانم که دقیقا چه چیزی را دوست دارم...
ببین...این روزها که شلوغ است و غمگین، من بیشتر از آن روز مطمئن می شوم که هم درد و هم دغدغه حتی در این موج سبز، کم دارم...که اندک حرف های حساب برخی دوستان نیز این روزها بسادگی از هر دو طرف ناسزا می خورد...ولی من مثل همیشه از خودم توقع صبر و امید کرده ام...حتی اگر گاهی همه ی رنگ هایم فقط سیاه شوند...حتی اگر زیاد بشود که دلم برای خودمان بشدت بسوزد... |
|
|
|
| جمعه 22 خرداد ماه سال 1388 |
|
برای پدر...
آن سال ها من دختر کوچولویی بودم که حمایت تو را می خواست و از قدرتت احساس غرور می کرد. گرچه گاهی زیادی عصبیت می کردم و تو حسابی دعوایم می کردی ولی ما هر دو با داشتن هم خوشبخت بودیم مگر نه؟ من همیشه از دیدن تکاپویت در پی خودم احساس رضایت می کردم! این بود که گاهی در نیمه ی خیابان دستت را رها می کردم و می دویدم! یا آن روز که توی قفسه ی رختخواب ها چند ساعت پنهان شدم تا همه جا را دنبالم بگردی و تو بی آن که بدانی آن را یک شیطنت بی جا و زیاد از حد نامیدی و دعوایم کردی. دعوا کردنت همیشه غمگینم می کرد. توقع هیچ خشونتی از تو نداشتم حتی یک صدای بلند را! همین که صدایت کمی بلند می شد می
رنجیدم و فوری قهر می کردم یادت هست؟ ولی باور کن بی درنگ پشیمان می شدم و مدام چشمم به در بود که بیایی و یک جوری آشتی کنیم! اگر کمی دیر می شد برایت نقاشی می کشیدم و روی میزت می گذاشتم و بعدها
به من گفتی که چقدر آن نقاشی های من را دوست داشتی... شاید
من هنوز قدر امنیت آن سال ها را نمی دانستم وقتی در نوجوانی دلم خواست استقلال و عدم حمایتت را تجربه کنم! استقلال من نیازمند رقابت با تو بود و خیلی
وقت ها تلاش می کردم در مسابقه هایی مردانه در برابر تو شرکت کنم! گرچه آشکارا من بازنده بودم ولی برای من مهم تلاشی بود که در به
رشد رساندن قسمت مردانه ی شخصیتم داشتم! چیزی که برای استقلال از
تو ناخوداگاه لازم می دیدم...
می دانی...حالا که از همیشه مستقل ترم دلم به شدت دوباره آن حمایت مطلق
و آن امنیت بی نظیر در کنار تو بودن را می خواهد. من از
تکاپو در دنیای مردانه به راحتی خسته ام و اعتراف می کنم که هیچ جذابیتی
در آن نیافتم! گرچه خوب می دانم که تو در همه ی این سال ها محکم در پس
استقلال من ایستاده بودی و ممنونم که اجازه دادی آن را بیاموزم ولی حالا دلم می خواهد کمی نزدیکتر بیایی و
دستانم را که تنها اندکی از آن زمان کودکی بزرگ تر شده و هنوز هم به سادگی
در دستانت گم می شود در دست بگیری...
|
|
|
|
| چهارشنبه 20 خرداد ماه سال 1388 |
|
| حتی من با همه ی صبرم به زودی سرم را از دست احمدی نژاد محکم به دیوار خواهم کوبید! |
|
|
|
| پنجشنبه 14 خرداد ماه سال 1388 |
|
واقعیت این است که هر قدر به انتخابات نزدیک تر می شویم و بیانیه و سخنرانی و مناظره
و تبلیغات و صد چیز دیگر بیشتر می شود، من بی میل تر و بی انگیزه تر می شوم نسبت به انتخاب یک نفر! گاهی فکر می کنم که این استاد آمار درست می گفت و سیستم تصادفی باید بی خطاترین سیستم باشد! رای من احتمالا تصادفی خواهد بود!...
پ.ن: اینجا را هیچ وقت نخواستم برای بحث های آن چنانی در هیچ بابی! دلم می خواسته صرفا همیشه باشد برای چیزهایی که گفتنش را در جای دیگری چندان نمی پسندم! گر چه احتمالا نوشتن دردی را کم نمی کند ولی دست کم جذاب ترین کاری است که من فعلا سراغ دارم! |
|
|
|
| جمعه 25 اردیبهشت ماه سال 1388 |
|
حوالی خانه ی ما هنوز در انتظار باران است ...
دروغ چرا! از وقتی خاطرم هست به هیچ چیز در این دنیا اطمینان کامل نداشته ام...دست خودم هم نیست! اما باور کن به یک نظریه خیلی خوب اطمینان دارم! این دنیا اصلا بر اساس غم است! همه چیز این دنیا یک غم بزرگ با خودش دارد! تا همیشه...شک ندارم!... پ.ن: من البته غم زندگی هنوز چندان نمی دانم چیست! ... فعلا منظورم از غم مثلا همین اندوهی است که در پس دوست داشتن توست ... همین حالا که اینجا نشستی و نگاهم می کنی و باور کن فرق آنچنانی ندارد برای اندوه من حتی اگر قول بدهی که همیشه پیشم می مانی! ... |
|
|
|
| دوشنبه 14 اردیبهشت ماه سال 1388 |
|
تاریک روشن صبح...صدای اذان که بیدارت می کند...همان چند لحظه ی ناهوشیاری...پیش از اینکه کاملا یادت بیاید دنیا چه خبر است...بهترین است!... |
|
|
|
| سه شنبه 25 فروردین ماه سال 1388 |
|
"ترک کردن سیگار خیلی آسان است! من هزار بار این کار را کرده ام!..." |
|
|
|
| شنبه 26 بهمن ماه سال 1387 |
|
دلگیرم از این شهر سرد ...
تا حدی راضیم از تنهایی این شب ها که اغلب دستم به زور حتی برای روشن کردن تلویزیون می رود! ولی دور از انصاف است اگر نگویم که باید کمی خوش شانس باشی که تا تلویزیون را روشن می کنی شادمهر تقدیرش را بخواند! قهرمان خواننده های دوازده سالگیت!...
|
|
|
|
| پنجشنبه 23 آبان ماه سال 1387 |
|
هدیه روز تولد...
"شب مث هر شب بود و چند شب پیش و شب های دیگه اما علی تو نخ یه دنیای دیگه..." |
|
|
|
| پنجشنبه 16 آبان ماه سال 1387 |
|
پشت این پنجره یک نامعلوم نگران من و توست...
حواسم به هیچ چیز نیست...کم حافظه شده ام...من که حافظه ام (به استثنای نوع
تصویریش!!) جزو توانایی های خاصم محسوب میشد، حالا مجبورم یک جمله در میان حرفهایم را با "من حافظه ام خوب نیست!" همراهی کنم و یا از سر ناچاری و برای حفظ ظاهر
در جمع لغت "نمی دانم" را جایگزین "فراموش کردم" های مکررم کنم!
حتی گاهی می شود که در صحبت با کسی شرمنده می شوم...چون واقعا گم می کنم که دارد
با من حرف می زند... می دانی...خیلی دارم سعی می کنم که به زندگی عادت کنم...خیلی بیشتر از حد خودم...
نمی شود اما...دست خودم نیست...حواسم به زندگی کردن نیست...
بیشتر دلم می خواهد بروم کمی دورتر از اینجا - و باور کن مهم نیست نزدیکتر به کجا - دست کم
برای مدتی - بمیرم!...
|
|
|
|
| دوشنبه 22 مهر ماه سال 1387 |
|
از هم دوریم
که باشیم
نیمی از من آنجاست
نیمی از تو اینجا
این همه خاطره که در چمدان جا نمیشود
نیستی
و این فقط کمی عجیب است
گیرم که دیگر به یک سیگار پُک نمیزنیم و در قوری لب پَر چای دم نمیکنیم یا روی کاناپهی زوار در رفتهات لم نمیدهیم که رویا ببافیم
گیرم که عصرهای جمعه از همیشه دلگیرترند و شهر از همیشه سرد تر خالی تر ...
نیستی
و این فقط کمی عجیب است
هنوز
گلهای قاصد میرویند
هنوز
بادها میوزند
هنوز همهی راهها به شهر میرسند
و همهی شهرها
به تو
نیستی
و در قلب من حفرهایست
به بزرگی تمامِ بودنت
حفرهای
که با هیچ چیز پر نمیشود
و این
فقط
کمی
عجیب است.
|
|
|
|
| یکشنبه 7 مهر ماه سال 1387 |
|
این صبحهای ابری پاییز تا همیشه میتواند مرا دیوانهی خودش کند... |
|
|
|
| یکشنبه 7 مهر ماه سال 1387 |
|
م ن آ ف ت ا ب ا ن و ر م ... |
|
|
|
| شنبه 30 شهریور ماه سال 1387 |
|
ژاکتم را میپوشم و خواب آلود مینشینم سر میز....نیمه هوشیارم...آنقدر که هنوز به یاد نمیآورم دنیا چه خبر است...و از همین، این دقیقه ها را زندگی می کنم... مثل اینکه همه چیز، همین اتاق نیمه تاریک است و همین زمزمهی دعای سحر و چقدر خوب... چند لقمهای به زور میخورم...الله اکبر که می گویند نمازم را یک دقیقه ای می خوانم...حواسم به هیچ چیز نیست...می روم زیر پتو و از لرز خفیف باد پاییزی پنجره ی نیمه باز اتاقم کیف می کنم...رویایم عمیق میشود...صدای اذان هنوز بلند است!... |
|
|
|
| جمعه 15 شهریور ماه سال 1387 |
|
تنهایی افطار کردن گرچه مامان و بابا و سفرهی خوشرنگ خانه و یا شلوغی بچهها و سنگ- کاغذ-قیچیهایمان را برای اینکه کی برود خرید نداشت، ولی چیزی داشت این اولین افطاری که تنها بودم که تا همین حالا سرخوشم کرده... شکر میکنم خدا را برای همهی نعمتهایش...
|
|
|
|
| پنجشنبه 14 شهریور ماه سال 1387 |
|
"زمزمه کن در گوشم...شاید سرانجام بتوانیم راهی برای آنکه بدون مه دروغین، شادمانه و و پر زندگی کنیم بیابیم...راهی خاکی و باریک و قدیمی، یا کوره راهی نکوبیده و ناهموار و نو..." |
|
|
|
| یکشنبه 3 شهریور ماه سال 1387 |
|
من از آنجایی که از همان بچگی آدم آکادمیک و بسیار با شخصیتی بودم(سوت یاهو! :دی) همیشه برایم نهایت بزرگ شدن یک دختر زمانی بود که پایان نامهاش را مینوشت. یعنی اگر مثلا دختری را در لباس عروس میدیدم به نظرم آنقدر بزرگ و با شخصیت نمیرسید. خلاصه همهی اینها برای این بود که بگویم من دارم پایان نامهام را مینویسم! البته اسم درسش پروژهی کارشناسی است اما من بیشتر به همان دلیل بالا(شما به روی خودتان نیاورید!) دوست دارم بگویم پایان نامه. |
|
|
|
| پنجشنبه 31 مرداد ماه سال 1387 |
|
سرما خورده شدهام
بی بوسهی باران!
|
|
|
|
| جمعه 25 مرداد ماه سال 1387 |
|
هر چقدر هم منطقی فکر کنی که دنیا همین است دیگر، آدم دلش برای دوست ۱۰ ساله اش که حالا دارد می رود تنگ می شود...غمگین می شود...
فکر می کنم بیشترین مزیت خوابگاه برای من تجربه ی دوستی از نوع خاصی بود... چیزی شبیه یک خانواده... |
|
|
|
| شنبه 19 مرداد ماه سال 1387 |
|
برایش نوشتم: "حماقت" خصوصیت مشترک همه ی آدم هاست!پس ننویس برایم "تو مثل دختر های دیگر زندگی ام احمق نیستی!حداقل اینطور فکر می کنم...پس شاید دردم را بفهمی..." که چقدر بدم می آید از این جمله ها! اگر می خواهی بدانی مدتی است بسیار حساسیت پیدا کرده ام!به اینکه یکی بگوید من عاصی ام از زندگی...به لغات عصیان گر،آنارشیست و...به هر چی ناله و شکایت و فحش و بد و بیراه و شعر و نوشته ی اینطوری است! نمی دانی آن روز که رفته بودم دفتر و اتفاقی سر جلسه ی شعر خوانی، چقدر احساس بدی داشتم نسبت به شعر این سبکی یکی از بچه ها...دلم می خواست صاف بروم جلو و نظرم را در مورد شعرش بگویم! ولی چون فقط از دور می شناختمش کوتاه آمدم...البته تفاوت بعضی از این نوشته ها برایم واضح است...این که هر کس چگونه می بیند و چقدر می خواهد از زندگی... بیشتر نمی گویم...می دانم...گاهی بدجوری بدجنس می شوم در جواب دادن!همین است که جواب نمی دهم بعضی از این میل ها را... و وقتی تو تاکید می کنی که جواب دهم... اینطوری می شود... |
|
|
|
| جمعه 11 مرداد ماه سال 1387 |
|
" می روی و گریه می آید مرا ساعتی بنشین که باران بگذرد..." |
|
|
|
| یکشنبه 6 مرداد ماه سال 1387 |
|
"بد آوردی، وگرنه با چنین ناز
اگر دل داشتم می بردی از من" |
|
|
|
| یکشنبه 16 تیر ماه سال 1387 |
|
"آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟"
پ.ن:من دلم برای هوای ابری پاییز و بهار تنگ شده!هیچ حال نمی کنم با این هوای
کسل کننده ی تابستان و این باد کولر مسخره اش! |
|
|
|
| شنبه 8 تیر ماه سال 1387 |
|
به نظرم باید گاهی جرات این را داشته باشم که به خودم بخندم!
به همه ی اشتباهات و حماقت هایم!
و حتی همه ی دردها و خستگی هایم...
نباید جدی بگیرمشان... |
|
|
|
| پنجشنبه 6 تیر ماه سال 1387 |
|
نوستالژی برای امتجانات هم؟!!
یک بار اینجا نوشته بودم که من بر خلاف همه ایام امتحانات را دوست دارم!اما حالا
فکر می کنم مثل اینکه آن موقع وضعم خیلی خراب بوده!:دی
هر چند به هر حال شب نخوابیدن های امتحان صفای خودش را دارد!(آدم احساس آدم هایی
را دارد که کارهای مهم دارند!حالا مهم نیست که از ۴ ساعت بیدار ماندن در شب دست کم
۲ ساعتش را از خودت پذیرایی کرده باشی یا مثلا وبلاگ خوانده باشی!)
و یا این که مثلا امتحانات باعث می شود کمتر به چیزهای دیگر فکر کنی و اینها
ولی باور کنید من آدم شب های امتحان نیستم! اصلا از همان بچگی هم شب های امتحان
غصه ام می گرفت!چون نمیشد بروم بازی کنم!
هر چه بود تمام شد!همه ی امتحانات به این سبک پایان ترمی...و من می دانم که
دلم آنقدر بی کار است که بعدا برای همین شب های امتحان هم تنگ می شود! |
|
|
|
| دوشنبه 3 تیر ماه سال 1387 |
|
باید به زندگی عادت کرد...هر چند تلخ باشد یا افسرده کننده...
پ.ن:از آن روزهایی است که به بی تفاوتی محض رسیده ام...
زمان هایی می شود که بدجور از خودم می ترسم... |
|
|
|
| جمعه 17 خرداد ماه سال 1387 |
|
با مرگ، روح احتمالا به لحظه ی بی نظیری از آگاهی می رسد و من دارم به این فکر می کنم
که یک نویسنده ،بعد از مرگش ـ اگر می توانست ـ چه تغییراتی در آثارش می داد...و یا اصلا
همین ها را می نوشت؟
یک جورایی با مرگ هر نویسنده ای که کتاب هایش را می خواندم دلم می گیرد...
سفرت به سلامت نادر ابراهیمی عزیز... |
|
|
|
| جمعه 17 خرداد ماه سال 1387 |
|
سکوتم از رضایت نیست
دلم اهل شکایت نیست... |
|
|
|
| سه شنبه 31 اردیبهشت ماه سال 1387 |
|
از من اثری ز سعی ساقی مانده است
وز زمزمه ی عطر اقاقی مانده است
وز باده ی دوشین قدحی بیش نماند
از عمر ندانم که چه باقی مانده است
... |
|
|
|
| دوشنبه 23 اردیبهشت ماه سال 1387 |
|
نمی توانم این همه دوست داشتنت را باور کنم...
عشق در لحظه ات را شاید...اما...
باور نمی کنم!
خرده نگیر!
دست خودم نیست! |
|
|
|
| جمعه 20 اردیبهشت ماه سال 1387 |
|
من از طعم دوبیتی های باران خورده لبریزم
کنار اشک هایم می شود آویخت دریا را...
|
|
|
|
| جمعه 20 اردیبهشت ماه سال 1387 |
|
نابغه های پوچ
که ایمان همه ی دیگران را
به حساب بی استعدادیشان می گذارند
نمی دانند که ایمان
در معنای حقیقیش
درکی فراتر از عقل آن ها می طلبد... |
|
|
|
| چهارشنبه 28 فروردین ماه سال 1387 |
|
نمی دانم چرا اینطوری شد!هیچ انتظار نداشتم که در 22 سالگی به اینجا برسم...واقعیت این
است که همه ی آن توهمات شیرین آرمانی دارد ته می کشد و من دارم تمام می شوم ...
به سراغ هر چه می روم تنها سهمم در انتهایی نه چندان دور از آن دل زدگی است و این دقیقا
همان چیزی است که به شدت کلافه ام می کند.هیچ چیز دیگر طعم ندارد...آن قوه ی تخیل بی
نهایتم که زمانی بزرگترین شانس زندگیم بود هم دیگر کمکی نمی کند. وقتی چیز شیرینی حتی
برای خیال هم وجود ندارد...
دلم یک عشق کور می خواهد...معجزه...یک معجزه ی بزرگ...نمی شود؟ |
|
|
|
| پنجشنبه 15 فروردین ماه سال 1387 |
|
عید باشد، تعطیلات و مهمانی و مسافرت و هر چیز دیگر هم که باشد من باید روزی یک
بار هم که شده سری به اینجا و همه ی فراورده های اینترنتی ام بزنم!
معتاد شده ام دیگر!هیچ توجیهی هم قابل قبول نیست!:دی
پ.ن:comming soon!:D
من بعدا یک متنی مربوط به کامنت های نوشته ی قبل این جا پست می کنم.آن موقع فرصتش
نبود و کوتاه جواب دادم ولی به نظرم موردی است که ارزش یک پست جداگانه را دارد. |
|
|
|
| دوشنبه 5 فروردین ماه سال 1387 |
|
|
"به نظرم،سیمور با این ساختار شش خطی و این آواهای غریب دقیقا کاری با شعر می کند که
مقدر بود بکند.تا به حال که اکثریت 184شعر نه شاد،بلکه بی اندازه وجد آورندو هر کسی
در هر جایی، حتی با صدای بلند در یتیم خانه های بسیار پیشرفته در شب های طوفانی،
می تواند آن ها را بخواند،اما من نمی توانم بدون احتیاط سی،سی و پنج شعر آخر را به
هیچ بنی بشری که دست کم دوبار در عمرش،و ترجیحا آرام،نمرده است توصیه کنم."
سیمور:پیشگفتار
سلینجر |
|
|
|
| چهارشنبه 29 اسفند ماه سال 1386 |
|
من تازگی ها یک طوریم شده و آن این که خیلی نمی توانم بیایم اینجا،صفحه ی مدیریت
کاربر را باز کنم و بنویسم.شاید به این دلیل که چند وقتی است دلم نوشتن شبیه آن دفتر
خاطرات را می خواهد که البته بیشتر کلنجارهای ذهن پراکنده ام بود تا چیز دیگری.
اما خوب این جا نمی شود چون رنگ طوسی یک نواختش رنگ همه ی لحظه های من
نیست.این است که چند روز پیش به سرم زد یک وبلاگ دیگر هم درست کنم و هر چی که
به ذهنم رسید را زیاد و بی نظم بنویسم.این کار همیشه برایم لذت خاصی دارد چون تا حد
خوبی از دست پراکندگی فکر و احساسم راحت می شوم.
به خصوص این که تازگی این سایکو را هم نازنین معرفی کرد و من حسابی پرانگیزه تر شدم.
چون حال درست کردن دستی یک وبلاگ دیگر را نداشتم.فقط بدیش این است که بلاگ اسکای
ندارد و بقیه ی آن هایی را هم که حمایت می کند یک مشکلی دارند بنابراین فعلا تعطیل مانده
تا بعد.
پ.ن:عید هم مبارک.به هر حال به نظرم زمینمان کار مهمی کرده که یک دور دیگر هم دور
خورشید زده است و این که من بهار را دست کم خیلی بیشتر از زمستان و تابستان
دوست دارم.
پ.ن:ضمنا من متاسفم به خاطر این سیستم تایید نظر.ناچار شدم! |
|
|
|
| سه شنبه 21 اسفند ماه سال 1386 |
|
شاید بیشترین فرق جنوب* این است که می توانی دست کم برای پنج روز هم که شده در
هوایی غیر مسموم نفس بکشی...وقتی همه ی دورو برت ـ از به روزترین اخبار سیاسی و
اجتماعی کشورت تا پیش پا افتاده ترین روابط انسانی،از جامعه ی علمی و دینی تا ادبیات و هنر،
خودت و هر چیز دیگری ـ پر است از ناخالصی و مسمومیت...
...
تو که نمی دانی پازل این همه خراب زندگی من از چیست...
من تکه هایم را جایی ـ همان جا ها ـ جا گذاشته ام...
*مناطق جنگی جنوب کشور |
|
|
|
| پنجشنبه 9 اسفند ماه سال 1386 |
|
می دانی...نسل ما مرض های پنهان زیادی دارد...
یک طور بدی می شوم...از این همه آدم که مدام حواسشان هست که جذاب باشند...
در همه ی رفتارها و حرف ها و حتی نگاه هایشان...
آدم های کاغذی امروز...
آن هم از نوع رنگی اش... |
|
|
|
