لرز دارم...نه بنا بر عادت این روزها...منم اینجا و نزدیکی آتشی که نگاهش چشمانم

   را می سوزاند...اما دلم...در آن عجیب بی اثر است...

   می دانی...ترجیح می دهم همه ی این ها را بگذارم به حساب تنبیه خدا...دوست دارم

   خیال کنم هنوز آن قدر دوستم دارد که...دلم باور تنهایی را تاب نمی آورد...می دانم...