نمی دانم چرا اینطوری شد!هیچ انتظار نداشتم که در 22 سالگی به اینجا برسم...واقعیت این

  است که همه ی آن توهمات شیرین آرمانی دارد ته می کشد و من دارم تمام می شوم ...

  به سراغ هر چه می روم تنها سهمم در انتهایی نه چندان دور از آن دل زدگی است و این دقیقا

  همان چیزی است که به شدت کلافه ام می کند.هیچ چیز دیگر طعم ندارد...آن قوه ی تخیل بی

  نهایتم که زمانی بزرگترین شانس زندگیم بود هم دیگر کمکی نمی کند. وقتی چیز شیرینی حتی

  برای خیال هم وجود ندارد...

  دلم یک عشق کور می خواهد...معجزه...یک معجزه ی بزرگ...نمی شود؟