با مرگ، روح احتمالا به لحظه ی بی نظیری از آگاهی می رسد و من دارم به این فکر می کنم

   که یک نویسنده ،بعد از مرگش ـ اگر می توانست ـ چه تغییراتی در آثارش می داد...و یا اصلا

   همین ها را می نوشت؟

   یک جورایی با مرگ هر نویسنده ای که کتاب هایش را می خواندم دلم می گیرد...

   سفرت به سلامت نادر ابراهیمی عزیز...